مجله آنلاین حقوق

www.lawpdf.ir

مداخله روان شناختی، اجتماعی زودرس در پیشگیری از رفتارهای مجرمانه- قسمت دوم

تاريخ : ۱۳۹۴/۰۲/۳۰ | نويسنده: موسسه حقوق آریا | دسته جرم شناسی | |چاپ مقاله

255185141404577330

نوشته :روبر کاری یو

مترجم :علی حسین نجفی ابرندآبادی

با توجه به ملاحظات احتیاطی که بدین سان مطرح شد حال باید به برنامه های پیشگیری زودرس پرداخت.
ب- سنجش برنامه های پیشگیری زودرس
بر اساس ارزیابی های علمی کیفیت داری که در دسترس است می-توان از این پس تادرجه ای از اطمینان، اقدام های مؤثر و کارا را از اقدام های ناکارا، یا به عبارت دیگر آن چه به عنوان برنامه های پیشگیری « کار می کند» و مؤثر واقع می شود را از آن چه « کار نمی کند» و تأثیری ندارد همراه با برآورد قابل اعتماد نسبت هزینه ( بها ) و تأثیر ( کارایی – نتیجه) تفکیک کرد.
۱- برنامه های دارای پیشرفت و تأثیر
در میان برنامه هایی که در سطح خانواده به اجرا گذاشته شده است به ویژه سه نوع مداخله و اقدام روان شناختی اجتماعی زودرس نوید بخش است . ملاقات های خانگی، وقتی طفل در سن پایین است برنامه-های تربیتی در مرحله آمادگی ( پیش از مدرسه) آموزش والدین.
در ملاقات های خانگی؛ وقتی طفل در سن پایین است از افراد حرفه ای، آموزش دیده و انگیزه دار ( پرستاران ، مددکاران اجتماعی ، جرم شناسان) استفاده می کنند و والدین اطفال جوان را حمایت کمک و گاه آموزش می دهند بدین سان بود که برنامه توسعه خانوادگی موسوم به سیراکوز مشورتهای پیش و پس از زایمان، حمایت از زنان از طریق ملاقات های خانگی و خدمات نگهداری رایگان به منظور گسترش استعدادهای شناختی و فکری اطفال ۶ ماه تا ۵ ساله را ارائه می داد. برآورداطفال تحت این برنامه در سن ۱۵ سالگی نشان داد که تنها ۶% از گروه تحت آزمایش برنامه سیراکوز، در مقابل ۲۲% از گروه شاهد ] یعنی گروهی که اعضای آن تحت برنامه سیراکوز قرار نداشتند [ به جهت جرایم معمولاً خفیف تر محکوم شدند.
برنامه ای با همین گستردگی که به وسیله دانشگاه روچستر به اجرا گذاشته شدنیز منجر به کاهش ۷۹% از بدرفتاری گردید که اطفال می توانستند قربانی آن واقع شوند. آثار این برنامه طولانی نیز هست زیرا برآورد نتایج آن در پانزده سال بعد نشان می دهد که در میان مادران متعلق به گروه مورد آزمایش دستگیری ها، ۶۹% کمتر است ومسائل مرتبط با سوءاستفاده از مواد مخدر و سعی حتی کمتر از نصف شده است.
برنامه آمادگی ( پیش مدرسه ای ) پری که به وسیله وای کارت و گروه پژوهشی او در ۱۹۶۰ در ایپسیلانتی واقع در میشیگان اجرا شد. یک برنامه تربیتی برای مرحله پیش از مدرسه را به ملاقات های خانگی افزود.ئ این برنامه که مورد ستایش همه ناظران قرار گرفته است در چارچوب تربیتی نظری و عملی مبتنی بر رشد طبیعی وپویای طفل جوان قرار داده شده بود . دقیق تراین که در برنامه مزبور اعتقاد بر این بود که فراگیری اطفال در فعالیت هایی که خود در باره آنها تصمیم می گیرند آنها را اجرا می-کنند و مورد انتقاد قرار می دهند در آنها وارد می شوند و شرکت می-کنند بهتر است نقش بزرگسالان ، مشاهده و بررسی ، حمایت کردن و نیز پیشبرد فعالیت های اطفال در مسیرهای مختلف است. از طریق تجهیز زمینه های مورد علاقه اطفال در محیط یادگیری، با حفظ جریان روزانه امور که به اطفال اجازه تجسم، برنامه ریزی، انجام و برآورد فعالیت هایشان را بدهد با شرکت در فعالیت هایشان از طریق طرح پرسشهای مناسب برای تحکیم و تثبیت طرح هایشان و کمک به آنها در تأمل راجع به فعالیت هایشان بزرگسالان با استفاده از مجموعه تجربه های کلیدی که از نظریه های راجع به رشد طفل به دست آمده است کودکان را ترغیب به وارد شدن در فعالیت های تفریحی – سرگرم کننده ای ( بازی های مختلفی ) می کنند که آنها را وادار به انتخاب کردن و حل مسائل بکند و به هر حال به رشد فکری، اجتماعی و جسمانی آنها کمک کند.
فرض اصلی مبنای این برنامه پیش مدرسه ای که در دست اجرا است و در خارج نیز قویاً از آن استقبال شده است. مبتنی بر این اندیشه است که یک برنامه خوب پیش مدرسه ای ممکن است به اطفال متعلق به محیط های فقیر کمک کند تا مرحله گذار ( عبور) از محیط هانه شان به محیط بیرون ( جامعه) را بهتر انجام دهند و اکثر آنهارا در راههایی قراردهد که به آنها اجازه می دهد تا از نظر اقتصادی، بزرگسالانی مستقل واز نظر اجتماعی مسئول بشوند.
منافع این برنامه های ناظر به مرحله پیش مدرسه ای، غیر قابل انکار است. ارزیابی و برآورد منظم یک گروه اطفال مشمول برنامه پیش مدرسه ای پری نکات مهمی را آشکار می سازد. در این جهت ۱۲۳ آمریکایی افریقایی تبار( مرکب از نمونه گیری اتفاقی از دو گروه اولیه ) از سه دهه پیش دنبال می شدند.این رویکرد طولی از طریق دور نمای افتراقی تحقیق باز هم غنی تر شد، زیرا ابتداتاً دو گروه تشکیل شدند. یکی (متشکل از ۵۸ عضو شامل ۳۳ پسر و ۲۵ دختر) برنامه را دنبال کرد و دیگری ( مرکب از ۶۵ عضو شامل ۲۶ دختر و ۳۹ پسر) برعکس مشمول این برنامه قرار داده نشد. نتایج بد ست آمده از برآورد برنامه وقتی این پسران و دختران به سن ۲۷ سالگی رسیده بودند.
رویهمرفته شگفت انگیز است گروهی که از برنامه استفاده کردند در سطوح مختلف و بدون تفاوتهای عمدخ برحسب نوع و جنس به طور قابل توجهی تا چهار برابر از نظر اجتماعی یکپارچه شده بودند. بدین سان در آمد ماهیانه ۲۹% آنها برابر یا بیشتر از ۱۰۰۰۰ فرانک بود. حال آنکه در گروهی که این برنامه را دنبال نکردند ( یعنی گروه شاهد) ۷% از اعضاءدر آمدشان به این مبلغ می رسید، ۳۶% از گروه اول مالک خانه خود هستند در حالی که این رقم در گروه دوم ( گروه شاهد) ۱۳% است؛ ۳۰% از گروه اول و تنها ۱۳% از گروهن دوم مالک خودرو می باشند، سطح تحصیلی ۷۱% از گروه اول و تنها۵۴% از گروه دوم برابر یا بیشتر از کلاس ۱۲ است.( (۱۲th grade ( این رقم در خانمها به ترتیب گروه ۸۴%و ۳۵% بود). در همین چارچوب ۵۹% از گروه اول در مقابل ۸۰% از اعضای گروه دوم، در طول ده سال گذشته متوسل به کمکهای اجتماعی مقطعی شدند؛ اعضای گروه اول کمتر از اعضای گروه دوم دستگیر شده اند( به ترتیب ۷% و ۳۵% در زمینه مواد مخدر به ترتیب ۷% و ۲۵% )، اعضای گروه اول زمان کمتری را در برنامه های ویژه سلامت روانی طی کرده اند( ۱۵% در گروه نخست و ۳۴% در گروه دوم برای مدت یکسال یابیشتر در مورد خانمها رقم به ترتیب ۸% و ۳۷% بوده است ).
وبالاخره نکته مهم آن که دست اندر کاران برنامه پیش مدرسه ای پری منافع مالی حاصل از اجرای برنامه را نیز تحلیل کرده اند.
اگر چه تعیین مبلغ آن دشوار است اما هزینه هایی در زمینه مراقبت و حمایت اجتماعی از اطفال و خانواده آنها، هزینه هایی مربوط به قلمروهای تأخیر و شکست تحصیلی ( در تمام مراحل نظام آموزشی) اشتغال و درآمدهای جنبی، بزهکاری و خلافکاری، مددکاری اجتماعی و … صرفه جویی شد؛ به این صرفه جویی ها باید میزان رنج وعذابی که بدین سان به بزه دیدگان بالقوه وارد نشد را نیز افزود. بر اساس محاسبات دقیقی که دست اندر کاران انجام داده اند به ازاء یک فرانک سرمایه گذاری در برنامه در نهایت سودی بیش از هفت فرانک بدست آمده است.
این برنامه، یک الگوی مداخله و اقدام روان شناختی – اجتماعی زودرس است .زیرا اغلب محاسن را در خود دارد: از رفتارهای خطرد ار واقعاً پیشگیری می کند و محور آن مشارکت پویای اطفال و ( جوانان) ذینفع ( یعنی شرکت کننده در برنامه) است که به عنوان بانیان رشد خود در برنامه عمل می کنند، در واقعیت های محیط خانوادگی، فرهنگی واجتماعی قرار می گیرند مسائلی که حول آموزش مسئولیت( مسؤولیت پذیری) باید با آن روبر شوند را یکجا جمع می-کند زمینه بیان و به زبان آوری مسائل و اختلاف ها و فراتر از آن، زمینه نمادی کردن عاطفه ها را مساعد می کند و بالاخره به طور بسیار ملموس نتایج آن در زمان قابل ارزیابی است و مورد سنجش نیز قرار گرفته است.

سایر برنامه ها به خانواده های بحرانی احتصاص داده شده است که هدفشان :
۱-کمک به والدین در فراگیری و کسب رفتار و سلوک پدرانه مادرانه مسؤول نسبت به فرزندانشان از طریق مراقبت، حمایت و آموزش است.
۲-استقرار مقام و اقتدار والدین، دادن امکان به آنها در تعیین محدوده های رفتاری برای ابراز مخالفت انحراف و حتی بزهکاری فرزندانشان در چارچوب انضباطی که دارای شدت وحتی خشونت کمتری باشد.
-۳ آموزش دریافت و استفاده بهتر از کمکهای نهادهای عمومی یا مردمی احتمالی که ممکن است ماهیتاً آنها را در زندگی زناشویی و وظیفه والدینی شان حمایت کند.
هدف برنامه های به اجرا گذاشته شده در مدرسه – به عنوان مکان دوم جامعه پذیری اطفال بعد از خانواده بالا بردن آموخته های تحصیلی ضعیف دانش آموزان دادن امکان حل و فصل رفتارهای مسأله دار (اختلاف ها) یا رفتار ضد اجتماعی خودشان (گزاف کوشی، در گیری و کشمکش، غیبیت ) و تدارک مرحله گذار از مدرسه به زندگی فعال با مشارکت اولیاء و مربیان ( مدرسه) یا مستقیماً یا حرکت خود اطفال است .
برنامه های خاصی، شامل فعالیت های ورزشی یا اوقات فراغت اطفال می شود که مع ذلک کارایی آنها به قرار دادن برنامه های مزبور در یک برنامه روان شناختی اجتماعی کلی تر ( که زندگی خانوادگی ، تحصیلی و اجتماعی اطفال را نیز لحاظ کند). و نیز به مدت متوسط آنها بستگی دارد.
چند برنامه بر روابط اطفال با همسالان خود به منظور کمک به آنها در مقاومت کردن در برابر تمناها و تحریک های مختلف مبنی بر مخالفت با جامعه یا مصرف مواد سمی به ویژه (الکل ، مواد مخدر) تأثیر می گذارد.
نتایج ارزیابی های انجام شده از برنامه های مداخله روان شناختی اجتماعی زودرس چه از نظر پرسنل و چه از نظر مالی عموماً مثبت است. کاهش موارد بزهکاری رویهمرفته در دراز مدت که مباشرانشان ارتکاب آنها را پذیرفته اند، کاهش چشمگیر رفتارهای ضد اجتماعی بهبود مراقبت های معمول توسط والدین نسبت به اطفال.
به چهار شرط چنین مداخلات و اقدام هایی یعنی
۱-از دوره ابتدایی ( مدرسه ) و حتی از دوره آمادگی اعمال شود.
۲-حداقل یک سال طول بکشد
۳-همزمان شامل طفل و اطرافیان وی و والدین، آموزگاران، همسالان شود.
۴- به وسیله افرادی (پرسنلی) که آموزش دیده هستند (یعنی دارا بودن آموزش چند رشته ای، سنخیت و زمینه کاری با اطفال و قابلیت کار مشارکتی در گروهی که خود چند رشته ای است ) باید به اجرا گذاشته شود و وقتی اقدام های روان شناختی – اجتماعی معمول نسبت به آن دسته از اطفالی که بیم بروز رفتارهای مجرمانه بالقوه از سوی آنها وجود دارد یک محیط عاطفی، تربیتی، دقیق و باثبات و منسجم را هموار می کنند این اطفال نسبت به اطفالی که مشمول اقدام-های فوق قرار داده نشده اند در برابر «وسوسه» گذار از اندیشه به عمل مجرمانه بهتر مقاومت می نمایند. این قبیل اطفال نسبت به بیماریهای روان تنی، افسردگی، انحطاط اجتماعی ناشی از محرومیت-های متعدد و تحقیر کننده ای که در طول زندگی خود باید متحمل شوند باز هم بهتر مقاومت می کنند. به طور کلی این برنامه ها ماهیتاً متمایل به بهبود « قابلیت و توانایی فردی و گروهی این اطفال و نوجوانان در ابتکار عمل اقدام و مقاومت در مقابل ستم، به منظور رهایی از سرنوشت اجتماعی تحت سلطه شان » است. خواننده مطلع متوجه خواهد شد که منابع غالب این برنامه ها، از نظر منطقی، مطالعات مبنایی اصولاً فرارشته ای است که تاکنون در مورد جامعه پذیری طفل انجام شده است.
می توان در قبال این برنامه های مداخله روان شناختی – اجتماعی زودرس رویهمرفته خوش بین بود. . لیکن این خوش بینی باید معقول باشد؛ زیرا برنامه های در دست انجام دیگری وجود دارند که مؤثر واقع نشده اند یا از نظر علمی غیر قابل ارزیابی اند.

شماره مطلب از ماخذ۸۲۱۶

بخشهای دیگر مقاله را بخوانید :

بخش اول مقاله  /   بخش دوم مقاله  / بخش سوم مقاله

لینک کوتاه :


برچسب :

, , , , , , |